個人檔案~ ในความมืดมนของชีวิต ~相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
~ ในความมืดมนของชีวิต ~~*~ จงเตรียมพร้อมรับกับสิ่งใหม่ ๆ เพราะชีวิตของคนเราไม่เคยหยุดนิ่ง ~*~
|
2006/7/26 ชีวิตเด็กทุนในต่างแดนสวัสดีเพือน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ญาติ ๆ และมิตรรักทั้งหลาย (จะมากมายไรเงี้ย)
ขณะนี้ที่กำลังจะเขียนได้เนี้ย นาฬิกามันดังบอกเราว่า "세시 입니다" หรือที่แปลเป็นภาษาไทยว่า ตีสามแล้วโว้ย
ทำไมยังไม่นอนอีกเนี้ย ก็ไม่ง่วงอ่ะ ก็เลยนึกขึ้นมาได้ว่ามาอัพบล็อกดีกว่า
ทำไมถึงตั้งชื่อเรื่องแบบนี้น่ะเหรอ....เด๊ยวจะเล่าให้ฟังน่า
จากเพื่อนแนะนำว่า...มาสมัครทุน ๆ หนึ่งด้วยกันสิ จะได้ไปเมืองนอกไง
ใจจิง ๆ ก็อยากแค่สมัครเป็นเพื่อน ทำไมทำมาก็อยากได้...สู้โว้ย
แล้ววันประกาศผลก็ออกมา ไปเล่นซียูแบนด์อยู่ลำปาง...มีโทสับมาบอกว่า.."น้องได้ไปเกาหลีน่ะ"
ใจแป่วมาถึงตาตุ่ม...นี้กรูได้ทุนเหรอ บอกเพื่อน..เพื่อนก็ดีใจด้วย...เพราะคนส่วนใหญ่อยากมาเกาหลีกันอ่ะ
มันโรแมนติก...บรรยากาศสวยงามเนอะ โอเค ...กรูมาก็ได้..ยอมดรอปไปปีหนึ่ง..กลายเป็นเรียนหกปีไป
แล้ววันขึ้นเครื่องก็มาถึง...ทำไรไม่เป็นสักอย่าง..ก็มาเมืองนอกหนแรกนี่หว่า
นั่งเครื่อง...แอร์ก็ถามว่าจะกินไร..แม่เจ้า..ภาษาอังกิดเก่งซะงั้น..ฟังไม่ออกคับพี่น้อง
ตอนนั้นคิดในใจกรูจะไปรอดมั้ยเนี้ย..มาอยู่นี้ตั้งเกือบปี
ลงเครื่องเสร็จที่อินชอน.(สนามบินนานาชาติเกาหลี)...เจอเพื่อน ๆ เด็กทุนด้วยกันคับ
คนขึ้นทำความรู้จักกันมากมาย..เรางงคับ..เจอเรื่องภาษาอีกแล้วเพ่..เอ่อแดก
เรียนอังกิดมากี่ปีไม่เคยได้ใช้จิงเลย..เพราะมาใช้จิงกลับงง..ไวยากรณ์เป๊ะ..แต่พูดไม่ได้ซะงั้น
เพราะฉะนั้นนี้คือบทเรียนเลยว่า..การเรียนภาษานั้นควรฝึกพูดพร้อมกับการเรียนไวยากรณ์คับ
มาอยู่ที่เกาหลีแรก ๆ บอกตรง ๆ ว่าอยากกลับบ้านมาก ๆ
คิดในใจว่าต้องปรับตัว...คิดได้แต่ทำไม่ได้คับ..งงมั่กๆๆๆๆ
เกาหลีก็พูดไม่ได้..คนเกาหลีก็พูดอังกิดเก่งจนฟังไม่ออกเหมือนกัน
ต้องเรียนเกาหลี..คิดในใจสามเดือนต้องให้
ปรากดว่าวิชาที่เรียน..เรียนเป็นอังกิดหมดซะงั้น
แถมวิชา....บอกได้เลยว่ายากเวอร์ ๆๆๆๆ....(เข้าใจอารมณ์ป่ะ..ขอบ่นหน่อยเหอะ)
ร้องไห้...อยากกลับบ้าน....เจื่อน...เซ็ง..สารพัดคำจะบรรยายได้เลย
เปลือกนอกดูสวยหรูว่า...โหเป็นนักเรียนนอก...แต่ภายในเราแล้ว...ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย
กลับคิดแต่จะกลับบ้าน...เซ็งกับชีวิต
สิ่งเดียวที่ทำได้คือการปรับตัว..และต้องทำใจคับ
วิชาที่เรียนก็มีแค่สองตัวเท่านั้น คือ วิชาเกาหลี กับวิชาลีลาศ
ไม่เข้าใจตัวเองเลย..ทำไมวิชาพวกนี้มันถึงได้เข้าหัวไว๊ ๆๆไว...ดูไม่ยากเลย..ห้าวิก็เข้าใจแระ
แต่วิชาที่ไม่ชอบ..ทำยังไงก็ไม่ชอบ...ตั้งใจจะอ่านหนังสือวิชาที่ไม่ชอบ
กลับเป็นการกินยานอนหลับชนิดแรงสุดๆๆ..จับปุ๊ป...หาวคับท่าน
เห้อ...ชีวิต
แต่ภูมิใจน่ะที่ได้เรียนเกาหลี..ก็แน่ล่ะมีเหตุผลสองข้อเลยไง
ข้อที่หนึ่ง...คือ ชอบภาษาก็เลยทำให้เรียนได้
เพื่อน ๆ คงรู้ว่าเราก้เรียนเอกฝรั่งเศสเน้อ...(หรือว่าไม่รู้เนี้ย)....เลยรู้สึกว่าชอบภาษา
มานี้ก็ตั้งใจจะเรียนภาษาเกาหลีเพิ่ม จะได้หลาย ๆ ภาษาไง...สมใจยากคับพี่น้อง
ตอนนี้...ไทย..ภาษาเกิด.....อังกิด(ที่พร้อมจะพัฒนาขึ้นเรื่อย)....ฝรั่งเศส(วิชาเอกสุดรัก...และกำลังจะลืมมันหลังจากไม่ได้พูด..ไม่ได้เรียน...ไม่ได้ยินมาเป็นเวลาสี่เดือนกว่า ๆ แล้ว) และก็วิชาภาษาเกาหลี..ที่ยังไงก่อนกลับบ้านก็ต้องพูดให้ได้บ้างล่ะน่ะ
ข้อที่สอง....เอ่อ..ลืมไปแระมั่วแต่พล่ามข้อหนึ่งจนลืม
เปลี่ยนเรื่อง...ตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว...ได้ไปเที่ยวไหนบ้างอ่ะ
โซล..ไปเปิดหูเปิดตามา..หลังจากไม่ได้ไปไหนเลย..อยู่แต่ในห้อง
ไม่อยากไปไหนเลย..ไม่ใช่เพราะร้อนน่ะ..แต่ไม่อยากปีนเขา
อยู่เกาหลี...ได้ปีนเขาทุกวันจ้า...ก็บ้านเข้าพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาไง
เดือนมาสี่เดือนแระ..ขาเนี้ยเป็นปล้องเลย
กลับไปแม่คงงงว่า..ลูกได้ทุนมาเรียนฟรี...หรือลูกมาฝึกทหารฟรีกันแน่เนี้ย
กลับมาเรื่องเที่ยวต่อ...ก็ไปเที่ยโซลมา...ได้เปิดหูเปิดตา...ซะบ้าง
ชีวิตที่นี้ก็ดีน่ะ..เมืองเจริญดี..ไปไหนสะดวก..แค่ใต้ดินก้ไปได้ทั่วทุกซอกของโซลเลย
แต่อยู่ที่ไหนจะสุขใจเท่าบ้านเราล่ะเน้อ.....จะไม่บอกแล้วว่าอยากกลับบ้าน
เพราะตอนนี้เริ่มไม่ค่อยอยากกลับแล้วแระ..อยากพูดเกาหลีให้ได้ก่อนอ่ะ...โฮ่ะๆๆๆๆๆ
หลังจากได้ไปโน้นไปนี้...ชีวิตเรามีความสุขหน่อย...ดูเป็นชีวิตที่คุ้มค่าหน่อยเน้อ
เหลือเดือนหน้าอีกหนึ่งเดือน...ไปไหนดีเนี้ย..ไปก็ไม่ถูก...ลำบาก
แต่คิดไปคิดมาแล้วมันเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าน่ะที่ได้มาอยู่ในที่ ๆ ไม่ใช่บ้านของเราอย่างนี้
ฝึกให้มีความอดทน...ต้องช่วยตัวเองทุกอย่าง...คนอื่นช่วยเรามากไม่ได้..เท่ากับเราต้องช่วยตัวเองเท่านั้น
เหลืออีกห้าเดือน...สิงหา..กันยา(ใบไม้ผลิล่ะเดือนนี้)..ตุลา..พฤศจิ(วันเกิดโว้ย)...(ฤดูหนาวแระ..หิมะมาเร็ว ๆ น่ะ)..แระก็ธันวาก็กลับ...
มาแรก ๆ อยากกลับ..พอถึงเวลาที่จะกลับจิง ๆ คงโหยหาอาลัยน่าดูเลยเนอะ...ก็แหมมาอยู่ตั้งนาน..ไม่ผูกพันก็ให้มันรู้ไป
เรื่องนี้ค่อยพูดแล้วกัน..เพราะยังอีกหลายเดือนเน้อ....
ตอนนี้นั่งเซ็งจิง ๆ ไม่มีไรทำ...(ทั้ง ๆ ที่การบ้านเกาหลีก็ยังไม่เสร็จ)
งั้นไปนอนแล้ว..พรุ่งนี้ต้องเรียนเกาหลีอีก..จะสอบแล้วโว้ย...จะได้เอมั้ยล่ะ..
ทำตัวน่ารัก..ขยันแบบนี้อ่ะ....
ว่าง ๆ มาเม้นอีก..แล้วมาอ่านอีกน่ะ
ใครอ่านจนจบเนีย้...รักจัง..คงเข้าใจความรู้สึกของเด็กทุนตาดำ ๆ คนนี้แล้วน่ะ 2006/7/9 ~ เง้อ..คิดไปได้ ~หนูน้อยคนหนึ่งถามพ่อว่า "พ่อฮับ การเมืองคืออะไรฮับ"
คุณพ่อใจดีตอบว่า "พ่ออธิบายง่ายๆ อย่างนี้ดีกว่า คือ
พ่อเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว หนูต้องเรียกพ่อว่า ทุนนิยม
ส่วนแม่เป็นคนจัดการเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ก็ต้องเรียกแม่ว่า รัฐบาล
เราสองคนมีหน้าที่ดูแลความต้องการของลูก เพราะฉะนั้น เราจะเรียกลูกว่า ประชาชน
ส่วนพี่เลี้ยงของหนูเรามองว่าเธอเป็น ชนชั้นผู้ใช้แรงงาน
สำหรับน้องชายของลูก เราจะเรียกเขาว่า อนาคต
เอาละ...ลองเก็บไปคิดดูว่าหนูเขาใจหรือเปล่า
คืนนั้นหนูน้อยเข้านอนพลางคิดถึงคำพูดของคนเป็นพ่อ
กลางดึกพ่อหนูได้ยินเสียงน้องร้องจ้า
ย่องเข้าไปดูเห็นอึกองโตเต็มผ้าอ้อม
พ่อหนูเดินไปห้องพ่อแม่ แต่กลับเจอมามี้นอนกรนคร่อกฟี้
เดินไปห้องพี่เลี้ยง
ปรากฏว่าประตูติดล็อก เขย่งมองในรูกุญแจ ก็เห็นภาพบิดากำลังเล่นจ้ำจี้กับพี่เลี้ยงเข้าเต็มตา หนูน้อยเลยล้มเลิกความพยายาม
แล้วกลับไปนอนคลุมโปงตามเดิม เช้าวันต่อมาหนูน้อยเดินไปหาพ่อบอกเสียงขรึมว่า
"พ่อครับ ตอนนี้ผมเข้าใจคอนเซ็ปต์การเมืองแล้วละครับ"
" เหรอลูก ไหนบอกพ่อซิ
ลูกคิดว่าการเมืองคืออะไร" คุณพ่อตัวดีซักไซ้
คุณลูกตอบฉะฉาน "การเมืองก็เป็นเรื่องประมาณว่า ขณะที่ทุนนิยมกำลังกดขี่ผู้ชนชั้นใช้แรงงาน รัฐบาลก็หลับคุดคู้ไม่รู้ไม่เห็น
ด้านประชาชนก็ถูกละเลยไม่ได้รับความสนใจ ส่วนอนาคตก็จมอยู่ในกองขี้ไงครับ" 2006/6/18 มาอัพสักที
สวัสดีเจ้า โฮ่ะๆๆๆ ในที่สุดก็มีอารมณ์มาอัพสเปซสักที หลังจากปล่อยให้เน่ามานานเลยเกิน
ก็เรียนหนักมากเลย เลยเซ็งไม่อยากทำอะไรอ่ะ
วัน ๆ เล่นเน็ต เรียน นอน หนังสือหนังหาไม่อ่านเลย
ตอนนี้เป็นช่วงสอบกันอยู่ เราเหลืออีกสองตัวก็จะสอบเสร็จแล้วเจ้า
เหลือวิชาเกาหลี กับวิชา WTO (วิชานี้โคดเกลียดเลย)
สอบเสร็จก็ปิดเทอมแล้วโว้ย ๆ จะได้ไปเที่ยวมั้ยเนี้ย ก็ตังไม่มีอ่ะ ทำไงดีพี่น้อง
นี้เราจะปิดเทอมแล้ว แต่เพื่อน ๆ ก็เปิดเทอมกันหมดแล้ว
สลับกันน่ะเนี้ย
ตอนนี้อยากกลับบ้านมาก ๆ เลย เหตุผลมีหลายข้อมาก
เหตุผลข้อที่หนึ่ง ..เรื่องเรียน
เป็นเหตุผลข้อที่สำคัญมากเลยที่ทำให้เราอยากกลับบ้าน
เพราะเรียนหนักมากเลย เรียนหนักไม่เท่าไหร่
วิชาเรียนยังเป็นวิชาเกี่ยวกับเสดทะสาด การปกครองไรเงี้ย
แล้วปัญญาอย่างข้าน้อยจะสู้ไหวมั้ยเนี้ย
แถมเรียนยังเป็นภาษาอังกิดอีก แต่ภาษาอังกิดเนี้ยไม่เกี่ยงน่ะ
มันทำให้เราเก่งอังกิดขึ้น (มั้ง)
แต่ก็มีวิชาเกาหลี กับวิชาลีลาศ ซึ่งเป็นวิชาที่ทำให้เรารู้สึกดีมาก
เพราะเรียนได้ ทำได้ เรียนรู้เรื่อง
ก็ยังดีน่ะเนี้ย ถ้าไม่มีสองตัวนี้ล่ะก็ กลับบ้านเกิดไปนานแล้ว
มาถึงเหตุผลข้อที่สอง..เรื่องอาหาร
เรื่องอาหารเนี้ย ก็ถือเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ๆ
ด้วยความที่อาหารที่โรงอาหารหอพักนั้น
มีคุณภาพ อร่อย ถูกสุขลักษณะอนามัยเป็นอย่างมาก
ทำให้เรา และเพื่อน ๆ นั้นกินกันไม่ได้เลย
(ว่าง ๆ ถ้ามีรูปจะเอารูปมาลงให้ดู)
คิดดูน่ะ...อย่าว่าแต่เด็กต่างชาติอย่างเราเลย
ขนาดเด็กเกาหลีเอง บางวันน่ะเค้ากินกันไม่ได้
ขนาดไปซื้อมาม่ามานั่งกินให้อาจูมาเห็นเลย
(อาจูมา เป็นคำเรียก ป้า ในภาษาเกาหลีจ้า)
เพื่อนคนเกาหลีบอกว่า การกินอาหารที่โรงอาหารเนี้ย
ทำให้เห็นเด็กต่างชาติมีความประทับใจอันเลวร้ายกับอาหารเกาหลีไปเลย
คิดเอาเองแล้วกันน่ะว่ามันแย่ขนาดไหน
แต่ถึงแม้ว่าอาหารจะแย่ยังไง ตอนนี้ข้าเจ้า
น้ำหนักขึ้นมาตั้ง สี่กิโล เหตุผลน่ะเหรอ
ก็เพราะกินอาหารที่โรงอาหารไม่ได้ไง ก็เลยสั่งไก่มากินตลอด
แล้วสั่งมากินกันตอนไหนอ่ะ สั่งกันตอนสี่ทุ่มห้าทุ่มเงี้ย
ไม่อ้วนก็ไม่รู้แล้วล่ะ โฮ่ะๆ
มาถึงเหตผลข้อที่สามแระ
เหตุผลข้อนี้เหรอ..คิดถึงบ้านมั้ง
คิดถึงเพื่อน ๆ คิดถึงคณะ
คิดถึงประเทศไทยอ่ะ
การมาอยู่ที่เมืองนอกเนี้ย สอนให้เรารู้ว่า
" ประเทศเรา บ้านเราเป็นที่ที่มีความสุขมากเลยแระ"
หลังจากมาอยู่ที่นี้ ตอนนี้ก็เกือบสามเดือนแล้ว
บอกตรง ๆ ว่าโคดเซ็งเลย อยู่เมืองไทยดีกว่าเยอะจ้า
เนี้ยก็จะปิดเทอมแล้ว
ลองทายสิว่าปิดเทอมกี่วัน
เราได้ปิดประมาณสิบกว่าวันได้มั้ง
เพราะอะไรน่ะเหรอ
เหตุผลก้เพราะว่า
เดือนหน้าพวกเราต้องลงเรียนวิชาเกาหลี
ตอนซัมเมอร์น่ะ
แต่ดีน่ะที่เป็นวิชาเกาหลี เพราะเรียนได้ เรียนรู้เรื่อง
เลยไม่เกี่ยง ลองให้เรียนวิชาพวกเสดสาดอีกดิ
ขอบินกลับบ้านทันที
อืม เดือนหน้าก็จะมีเด็กต่างชาติจากรัสเซียกับญี่ปุ่นมาเพิ่มอีก
มาเรียนวิชาเกาหลีด้วยกัน
โห มหาลัยที่มาอยู่เนี้ย ทุ่มทุนสร้างมาก ๆ เลย
เป็นมหาลัยที่ไฮโซมากเลยน่ะเราว่า
เพราะอาจจะเป็นมหาลัยเอกชน ค่าเทอมแพงมากๆ เราไม่รู้ว่าเท่าไหร่หรอกน่ะ
แต่ที่รู้มาคือแพงมาก ๆ เลย
ทุกอย่างไฮเทคหมด
โดยเฉพาะห้องสมุดซึ่งเป็นศูนย์รวมของนักศึกษาเลยมั้ง
ไฮโซมั่ก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ข้าเจ้าชอบไปนั่งดูหนังที่นั้นแหละเวลาเบื่อ ๆ
ตอนนี้กิจวัตรประจำวันก็คงจะเป็นได้ดั่งนี้
ตื่นขึ้นมา(เวลาตื่นเนี้ยไม่แน่นอนเลย)
ก็เปิดคอม
โหลดหนัง
เล่นเกม
ดูเซเลอร์มูน
ใครอยากดูเซเลอร์มูนก็บอกได้น่ะ
ตอนนี้เรามีทุกภาคเลย อยากดูเด๊ยวส่งไปให้ทางเมล์น่า
นอกจากนี้ก็ทำไรไปเรื่อย
ดูเวลาอีกทีก็ดึกดื่น
แล้วก็นอน
แค่นี้แหละชีวิตไม่ทำไรอะไรเลย
เซ็ง นี้ถ้าอยู่เมืองไทยก็คงได้ทำไรมากกว่านี้แหละมั้ง
แต่ถ้าคิดอีกด้าน ก็ถือว่าดีน่ะ
คนอื่นเค้าอยากมากันจะตาย ประเทศเกาหลีเนี้ย
อาจจะเป็นประเทศที่โรแมนติกมั้ง
แต่มันก็จิงน่ะ เราว่าประเทศเค้าสวยดีออก ทิวทัศน์
คนที่นี้มีระเบียบมากเลย ในความคิดของเรา
ช่วงนี้ก็เป็นช่วงการแข่งบอลโลกด้วย
เกาหลีก็แข่งด้วยน่ะ
แล้วคนที่นี้รักชาติกันมาก
รักกันมากเกินไป
ไม่รู้สิ มีบอลนัดนึง ออกไปเชียร์
กันยังมาเดินขบวนต่อต้านไรสักอย่างแนะ
แล้วนัดแรกที่แข่งนัก
ชนะด้วย คิดดูดีใจกันใหญ่โต
ฉลองแล้วฉลองอีก
แล้วไอช็อตที่มันยิงเข้าประตูน่ะ
มันก็เปิดแล้วเปิดอีก
ไม่อยากดูทีวีเลย เพราะเบื่อช็อตยิงประตูช็อตนี้แหละ
เราคิดว่าถ้านัดต่อไปมันแพ้น่ะ
อยากดูจังว่าคนเกาหลีมันจะทำหน้ายังไง
โฮ่ะๆๆ ไม่ได้แช่งให้แพ้น่าจ้า
ตอนนี้ที่มหาลัยก็เปิดเทอมกันใหม่น่ะสิ
โหยอยากกลับคณะมาก ๆ
ก็เพราะว่ามีห้องเชียร์
เลยอดทำเลย เซ็งยกกำลังเก้าเลยเนี้ย
เผลออยู่คณะ ได้ทำเชียร์กลาง
จะว้ากให้มันเลย โฮ่ะๆๆ
รับน้องก็ไม่ได้รับ
บ้านก็ไม่ได้ทำ
ซียูแบนด์ก็ไม่ได้เล่น แงๆๆๆ
แต่ได้มาอยู่ที่นี้ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีน่ะ
ได้เรียนภาษาเกาหลีด้วย
อยากพูดได้มาก ๆ เลย อีกหกเดือนจะพูดให้ได้เลย
ตอนนี้ก็พูดได้สี่ภาษาแหละ
ไทย
ฝรั่งเศส
อังกิด
เกาหลี(มั่ว ๆ ไป)
โหย คิดถึงประเทศไทยมากๆๆๆ
เดี๋ยวปลายปีจะกลับแล้ว
ไว้เจอกันน่ะจ้า เพื่อน ๆ
ไปแระ
วันนี้ไม่รู้จะเขียนไรแระ
ไว้มีอารมณ์เมื่อไหร่จะมาเขียนอีกเน้อ
เม้นให้ด้วยดิ
รักคนเม้น
รักน่ะ จุ๊บๆ ๆ ๆ
ป.ล.
เพื่อนนอกระบบจ้า...คิดถุงสุดริด
เพื่อน ๆ ที่มหาลัยก็ด้วยน่ะ ..เด๊ยวน้อยใจ
อาหารไทยจ้า...เมื่อไหร่เราจะได้พบปะกันน่า
แบนด์จ้า.คิดถึงจ้า
อยากกลับบ้านไม่ไหวแล้วพูดได้คำเดียว
ไปเที่ยวเอ็กโปปาร์คมา...ตอนนี้อ้วนมาก ๆ เลย
ชอบรูปนี้อ่ะ...สวยดี...(แอบชมตัวเองเล็กน้อย)
คิดถึงเพื่อน ๆ นอกระบบจัง โฮ่ะๆ
คิดถึงน่ะจ้า...(อีเตี้ย)คิดถึงแกจัง 2006/5/8 ไปเที่ยวโซลมาเน้อ ไปเที่ยวโซลมา
เหนื่อยมาก ๆๆ
แต่ประสบการณ์ที่ได้ถือว่าดีน่ะ
ไปพระราชวังเคียงบอกมา
สวยมากๆๆ..ดูเหมือนจะเป็นที่ถ่ายทำแดจังกึมด้วยน่ะ
หลังจากนั้นก็ไปโซลทาวเวอร์มา..ก็สวยดี
เหมือนไปดูวิวมากกว่า
แต่กว่าจะขึ้นไปได้..พระเจ้า..เหนื่อยเวอร์
หลังจากนั้นก็ไปนั่งเรือ...ล่องแม่น้ำฮัน
เหมือนแม่น้ำเจ้าพระยาบ้านเรานั้นแหละ
หมดแระวันนึง
อีกวันก็ไปซื้อของ..ไม่ค่อยได้ซื้ออะไรหรอก
เพื่อนซื้อกันมากกว่า..เหอเหอตังหมดแล้วด้วยแระ
อยากกินอาหารไทยมาก...เซ็งอาหารเกาหลี
บอกตรง ๆ ว่าอยากกลับแล้วว่ะ..เซ็ง
เรื่องที่ทำให้เซ็งก็เห็นจะเป็นเรื่องเรียนเนี้ยแหละ
เรียนไม่รู้เรื่อง...วิชาอะไรเนี้ย..พระเจ้า
ดูเหมือนจะไปได้สวยก็วิชาเกาหลีเนี้ยแหละ
เก่งอยู่วิชาเดียว..ไม่เป็นไรแค่นี้ก็ทำมาหากินได้แระ
ก็คนเกาหลีมันพูดอังกิดกันไม่ได้เหมือนบ้านเราเลย
เพราะฉะนั้นอีกแปดเดือนที่เหลือ
ต้องพูดเกาหลีให้ได้เน้อ
คิดถึงบ้าน..เพื่อน ๆ ..แม่
อยากกลับบ้านแล้วโว้ย
ไปแระ...
อย่าลืมเม้นให้ด้วยดิ..ไหน ๆ ก็มาอ่านแล้วน่ะ..
สำคัญน่า
  2006/4/20 알 거 없잖아.วิธีแก้...งอน
งอน เป็นโรคระบาดที่ร้ายแรง ติดต่ออย่างรวดเร็วขยายตัวเป็นวงกว้างในแนวราบ ยังไม่พบ วัคซีน หรือยารักษา ผู้ป่วยมีอาการหน้างอ และบางรายที่อาหารหนักจะมีอาการหน้าดำ แทรกซ้อนด้วย หูแข็ง ฟังอะไร ขัดหูขัดใจไปหมด ตาขวาง น้ำลายไหลเล็กน้อยพองาม ยังไม่พบหลักฐานที่แน่นอน ว่าผู้ใดนำเชื้อมาปล่อย โรคนี้ส่งผลให้อุณหภูมิร่างกายสูง มือไม้สั่น ผู้ป่วยที่อาการหนักอาจถึงขั้นชักดิ้นชักงอ การปฐมพยาบาลเบื้องต้น ควรสังเกตอาการผู้ป่วย ว่างอนอยู่ในระดับไหน ถ้างอนน้อยๆ ให้รีบง้อ ผู้พบเห็นทั่วไปควรเอาใจใส่ต่อผู้ที่ติดเชื้อในระยะเริ่มแรก จะทำให้อาการไม่ลุกลาม และสามารถรักษาหายได้ สำหรับผู้ป่วยที่อาการหนัก ผู้ง้อ ควรได้รับการฝึกสอนและเป็นผู้ชำนาญการง้อเป็นพิเศษ เพราะผู้ป่วยจิตใจอ่อนแอ เปราะบางแตกหักง่าย ต้องการความเอาใจใส่ หลังได้รับการรักษาผู้ป่วยที่หายแล้ว ยังสามารถอาการกำเริบได้ทุกเวลา ผู้ใกล้ชิดต้องให้ความรักและความเข้าใจ หากความรักและความเข้าใจลดน้อยลงเมื่อไหร่ อาการงอนจะกำเริบ หมายเหตุ พบมากในกลุ่มคนที่มีความสวย และความน่ารัก สำหรับผู้ไม่สวยและไม่น่ารัก จะเรียกอาการเดียวกันนี้ว่า น่าเบื่อ น่ารำคาญ จะปล่อยไปตามยถากรรม ไม่มีการปฐมพยาบาลใดๆ ทั้งสิ้น จนกว่าอาการจะหายหรือตายไปเอง...
It's funny
2006/3/26 มาแล้ว...กรูอยู่เกาหลีแล้วโว้ย
2006/1/23 """What the hell am I """ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร...โคดขี้เกียจเรียนมากเลย วันนี้วันจันทร์ ตื่นมาเช้ารีบอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน วิชาตอนแปดโมง เรียนเสร็จก้เกือบสิบโมงแล้ว ลงมานั่งคุยกับเพื่อนข้างล่างแล้วเกิดอารมณ์ขี้เกียจเรียนขึ้นมากระทันหัน เลยหาข้อแก้ตัวกับเพื่อน แล้วก็กลับมานั่งเขียนไดอยู่นี้ไง โดดกันมันเลยช่วงนี้เรา ทำไมก็ไม่รู้เบื่อกับการเรียนมาก ๆ สงสัยเพราะหยุดมากเกินไปมั้งเทอมนี้ แย่ๆๆ ช่างมันเถอะ เรียนไม่หวังเกรดแล้ว เรียนแบบมีความสุขแล้วกัน
อีกไม่กี่วันก็จะไปเกาหลีแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นน่ะ ตอนนี้คงเตรียมตัวอย่างดีแล้วแน่เลย แต่หันกลับมาดูตัวเองแล้ว งงคับงง ทำไมน่ะเหรอ ก็เรายังไม่ทำอะไรเลยน่ะสิ ของก็ยังไม่ซื้ออะไรเลย เสื้อผ้า ที่ซื้อไปแล้วก็คงมีแต่กล้องถ่ายรูป พูดถึงกล้องถ่ายรูปก็อารมณ์เสียอีก ซื้อมายังไม่ถึงเดือน เสียแล้วอ่ะ ถ่ายไปถ่ายมา พอเราจะปิดเครื่องกลับปิดไม่ได้สักงั้น เลนส์มันไม่เข้าที เดือดร้อนให้เราต้องวิ่งแจ้นไปศูนย์มัน ไม่รู้ว่าเค้าจะถามเราหรือเปล่าว่าทำตกมั้ยแต่เราไม่ได้ทำตกน่ะ ไม่แน่เพื่อนเราก็ได้เพราะวันนั้นมันยืมกล้องเราไป ถ้าเพื่อนทำตกแล้วไม่บอกเนี้ย เจอดีแน่เลย
ตอนนี้หิวข้าวแล้ว เด๊ยวไปกินข้าวก่อน พอดีไม่มีไรทำเลยมานั่งเขียนเล่น เด๊ยวกลางคืนค่อยมาเขียนใหม่แล้วกัน
ไปแระ รักเจ้าที่สุด...ลิงน้อยของพี่ 2005/7/25 หลังจากหายไปหลายวันที่หายไปไม่ได้โดนลักพาตัวน่ะ (ก็แน่อยู่หรอก หน้าตาอย่างนี้ใครจะอยากอุ้มไปล่ะ) ที่หายไปเพราะเรางานเยอะมั้ง ไม่ค่อยจะมีเวลาว่างมาเท่าไหร่ อยากตั้งใจเรียน แต่ก็ทำได้อยู่ช่วงเดียวเอง อยากได้เกรดเยอะ แต่ก็ไม่ตั้งใจเรียน นี้แหละน่า ทำไงดี แก้นิสัยตัวเองไม่ได้
ช่วงนี้ก็สอบกลางภาคกัน เพื่อน ๆ เรา เครียดกันมากมาย เห้นสอบกันคนนึงหลายตัวมาก ไม่เหมือนกับเรา อิอิอิ เราสอบสองตัวเอง เอกภาษาก็อย่างนี้แหละ สบาย แต่งานเยอะ เวลาเรียนโหยเรียนหนักมาก แต่เวลาสอบก็สบายนิดนึงน่ะเนี้ย นี้ก็เหลือสอบวิชาฝรั่งเศสอีกตัว ยังไม่ได้อ่านเลย ก็เล่นกลับบ้าน โดดเรียนวิชานี้ตั้งสองคาบ ไม่รู้อาจารย์จะออกสอบตรงไหนบ้างเนี้ย พีท ช่วยเราด้วย บอกข้อสอบด้วย
พูดถึงเรื่องกลับบ้าน เราก็กลับหลายวันเชียว กลับมารอบนี้ ดำมากๆ เครียดเลยอ่า หวังว่าเราจะกลับมาสู่ภาวะปกติในเร็ววันนี้ กลับบ้านไปก็ไม่ได้มาร่วมงานรับปริญญาของพี่ พี่รหัสอย่าโกรธเราน่า ขอโทษ
วันนี้ไม่มีอารายแล้ว ขอให้ตัวเอง พ่อแม่ เพื่อน ๆ ที่เรารัก และคนที่เรารัก มีความสุขมากๆ น่ะ เมื่อไหร่เราจะมีความสุขสักทีเนี้ย 2005/6/12 โย้ว.....หลังจากหายไปหลายวันกลับมาแล้วจ้าหลังจากหายไปหลายวัน รู้สึกว่าไม่ได้เล่นเอ็มหรือเล่นเน็ตแล้วเนี้ยชีวิตเหมือนขาดอารายไปเลย
ช่วงนี้ก็เริ่มเทศกาลรับน้องแล้วเด้อ หรือเรียกอีกอย่าง ว่าห้องเชียร์ไง โหย น้องเกลียดเราแน่เลยแบบนี้ แต่ก็แอบสงสารน้องเด้อ โหย ทำไงได้ใช่ป่ะ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ดันเกิดมาหน้าตาหน้ากลัว เพื่อนก็เลยจับมาว๊ากน้องสักงั้น อิอิอิ แต่แอบหนุกนิดหน่อย
ซะงั้น
ตอนนี้เรียนหนักมาก เทอมนี้เรียนอย่างหนัก เต็มพิกัด ใช่ว่าอยากจะเรียนหรอก แต่ถ้าไม่ตั้งใจเรียนอาจจะไม่จบก็ได้จ้า เครียดอ่ะ ไม่ใช่ว่าเรื่องเรียนน่ะ แต่มันเป็นเรื่องที่ต้องตื่นมาเรียนแปดโมงทุกวันนั้นน่ะสิที่ทำให้เราเครียด โหย ใครจะไปตื่นไหวล่ะ เล่นเรียนแปดโมงทุกวันแบบนี้ คนอ่อนแออย่างเราก็เสียสุขภาพหมดน่ะสิ อิอิอิอิ
มี อารายจะระบายอีกน่ะ
เอ้อ
เอ้อ
เอ้อ
เรื่องอารายดีอ่ะ
เอ้อ
งั้นเอาเป็นว่านึกอารายออกแล้วจะมาเมาท์ใหม่แล้วกันน่ะจ้า ได้อารายขึ้นมามั้ยเนี้ย
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
น้อง ๆ อย่าเข้าใจผิดน่ะจ้า
傳送私人訊息
訂閱 RSS 摘要
告訴朋友
新增至 Live.com
新增至您的朋友網路
註冊通知|
|
